آرام چون برف زمستان

روزمرگی های طعم دار .....

 
سکوت
نویسنده : snowball - ساعت ۱۱:۱٢ ‎ق.ظ روز ۸ خرداد ۱۳۸٧
 

در ازدحام بی مهابای ذهنی ات فریاد مرا سخت میتوانی شنید

این جا من در سکوت و انبار سخن هایم دست و پا میزنم و تو تنها ؛ می پرسی !!

 به قداست این انبارکه دیگر حتی سر سوزنی جا ندارد باز هم در همه ی ازدحام با همه ی سکوت غرق فریادم

دوستت دارم

این روزها طعم گس سکوت دهانم را نوچ کرده ، گویی حرفی را پشت لب هایم زنجیر بسته تا نتواند از دریچه اش   بگذرد

باران می بارد حالا میتونم بی دغدغه ی ترافیک و راه و قرص ودوا و غرض و قوله و همه ی حضورهای پر رنگ جز من؛ حرف بزنم و هراس دیر شد را دور بریزم

آفتاب چه تلاشی میکند برای پس زدن همه ی تکه های امیدی که گوش های شنوایی دارند برای شنیدنم ؛ چه صبور و بی زمانن ، بی عجله و هیاهو ، جز انبار ِ من که مهرو موم شده ی بی کسی است .

اگر خشکسالی شود چه بر سر این کویر بی ستاره میآید ؟!

                  بیابانی که هوهوی باد هم از او رخت بربسته.

                                                                                

                            آدم برفی......15 /2/87