آرام چون برف زمستان

روزمرگی های طعم دار .....

ای که دایم به خویش مغروری

               که تو را عشق نیست معذوری

گرد دیوانگاه عشق مگرد

              که به عشق عقیله مشهوری 

مستیعشق نیست در سر تو

             رو که تو مست آب انگوری

روی زرد است و آه درد آلود

            عاشقان را گواه رنجوری

بذر از نام و ننگ خود حافظ

            ساغری می طلب که مخموری

 

                                 « حضرت حافظ »

.......................

.

چشم لالهء گلم چشم خودمم دلم برای خودم تنگ شده برای حتی نوشتنم برای ...

ای بابا

فعلا خیلی تو کمام از دست خودمو کارام

چقدر خوب کردی که اومدی دلم خیلی برات تنگ شده خیلی

 دلم میخواد حرف بزنم با یکی بگم و بگم و بگم چقدر دورم از همه دورررررررررررر

 بی خیال ولش کن

                                تا بعد یا حق

نوشته شده در ۱۸ بهمن ۱۳۸٦ساعت ۱۱:۱٢ ‎ب.ظ توسط snowball نظرات () |

Design By : nightSelect.com