آرام چون برف زمستان

روزمرگی های طعم دار .....

 

هم چنان که زندگی نشیب و فرازی دارد

گاهی گل می آورد ، گاهی خار ،

هم چنان که رویایی  و شتابناک میگذرد

جایی برایش هلهله میکنند ، جایی سفیر میکشند

خود اما زاری یی است ، تا مغز استخوان تسلی ناپذیر

چه رویای اش ، چه حقیقت اش

                                       « نیچه »

 

چقدر نزدیکه فاصلهء بودن و نبودن ، نیستی و نابودی ؛ واقعاً زندگی میون دو تو هجای هستی قرار گرفته فاصله بین نفس کشیدن و نکشیدن . حتی از بخش کردن اون دوتا هجا هم کمتره ... .

وقتی خودمو جای اونا میزارم وقتی به این فکر میکنم که تو اون 8 دقیقه زمان تعیین کننده که خیلی هاشو داریم واز دست میدیم چی کشیدن کلم سوت میکشه زمانی که حتی نمیتونستن برای زنده بودنشون تلاش کنن . 8 دقیقه زمانی که شاید برامون ارزش هم نداره . اما چه فاصله ای انداخت بین بودن و نبودنشون . ما چه تلاشی برای بقیه زمانمون که شاید از 8 دقیقه کمتر باشه کردیم ؟

روحـــــــــــــــــــــــــــــــــــشون شـــــــــــــــــاد .جز این هیچی نمیشه گفت ... .

 

                                                                   تا بعد یا حق

 

نوشته شده در ۱۸ آذر ۱۳۸٤ساعت ۱۱:٢٠ ‎ق.ظ توسط snowball نظرات () |

Design By : nightSelect.com