آرام چون برف زمستان

روزمرگی های طعم دار .....

.........

 

دايره اي كشيده ام با خورده هاي مونده از

جون به لب رسيده ام

خطي سياه كشيده ام بر دفتر نشــانه ها

با قلب آسيب ديده ام

خسته تن و شكسته دل با قامتي خميده از پنجه ء بي رحم زمان

از پا دگــر افتاده ام

من كه به نام زندگي زنده ام اما نيمه جان

مي كوبه بر حس تنم صداي پاي رفتنم راه درازي مونده و

 چيزي نمونده از تـنـم

كنار بركه ء سراب در حسرت يه جرعه آب

پژمرده از شكفتنم

چون وادي رفته به خاك 

پنجره اي نداره اين خونهء آوارگيم

بروي صحنهء زمين ، ديوارهء شك و ظنين

كشيده سر به آسمان با آجرهاي آهنين

حضور غايب منو مثل حس طفوليت

                                      نديده اند اهل زمين  

در لحظه هاي واپسين پرسيده احوال منو

همسايه ء پهلو نشين ...

مي كوبه بر حس تنم صداي پاي رفتنم راه درازي مونده و

 چيزي نمونده از تـنـم

كنار بركه ء سراب در حسرت يه جرعه آب

پژمرده از شكفتنم

چون وادي رفته به خاك.

 

                                          " بيژن مرتضوي "

...........................................

هلال بازم رفتن ؟ آخ امون از دست ما آدما ...... راستی گلناز کيه من نميشناسم ؟؟؟؟!؟؟!؟! ... مشاور جان چی شده اخه من که چيزی نگفتم چرا اينقدر شاکی هستی ..... اينفوی نازنين مرسی که اينقدر زيبا جواب ميدی . حدبی نهايت بی نظير ممنونم .... مرد فضايی مرسی که هستی .... نرگسم از تو هم ممنونم که ميايی انشاا... مشکلات زود حل ميشه .... تا بعد يا حق ....

 

 

 

نوشته شده در ٥ آذر ۱۳۸٤ساعت ۳:٤۸ ‎ب.ظ توسط snowball نظرات () |

Design By : nightSelect.com