آرام چون برف زمستان

روزمرگی های طعم دار .....

در این غوغا سرای هرکی و هر جاییه عالم سوز ، بی چشم و کرو بی دست و پای ، این سایه ء وحشت را دیگر کجا  جا کنم ؟

ساعت هاست که این صفحه را قلم به دست مینگرم مگر این هیاهو را قلم نگارنده باشد ؛

 اما قلم هم مغرور این نیازمندی من است

...................

نمیدونم چم شده نمیتونم حتی جمله های عادیمو ادا کنم . الان 20 روز یه بیت شعرو نتوستم ادامه بدم مخم پره اما انگار هیچی توش نیست . فقط کلمه مینویسم جمله ها هم انگار کوچ کردن .

این جواب حضرت مولا نا به ما ....

آن کس که زبخت خود گریزد

 بگریخته شرمسار باشد

خامش کن و لطف ها مشمُر

لطفیست که بی شمار آمد

....

               دم آخدایی  گرم خودش رو عشق است

                                                    بیخیال

                                                      تا بعد یا حق

 

 

نوشته شده در ٢٢ فروردین ۱۳۸٦ساعت ۱:٢٦ ‎ب.ظ توسط snowball نظرات () |

Design By : nightSelect.com