آرام چون برف زمستان

روزمرگی های طعم دار .....

 
فراموشيدم .
نویسنده : snowball - ساعت ٧:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱٩ اردیبهشت ۱۳۸٥
 

بیمار بودم ؟ شفا یافتم ؟

پزشکم که بود ؟

انگار همه چیز را فراموش کرده ام !

گمان میکنم همه اینک شفا یافته ای

زیرا تندرست آن کسی است

که فراموش کرد .

                                ( نیچه ) 

 

......................................... 

ممنونم بچه ها بايد فراموش کنم . خيلی چيزا رو ....  .

راستی مگه قالب بلاگم خيلی بده دوست جونی که منو بخدا دوست داری . هلال جونم ندارم شعرو برام حتما بفرصت خوشحال ميشم . امير جونم ميرسی که هستی آخه تو خيلی کم ميای . از عهد ياد عزيزم ممنون ميدونم دوست جون با معرفتی شوخيدم  . آره ديگه الان حالم خيلی بهتره . گاهی وقتا حتی آسمون آخدام هم پايين مياد اينقدر که نميتونم نفس بکشم ...... ای بابا ای بابا . اينفوی نازنين که ای والله بابا آخر مرامی بقيه شو به خودت ميگم ............. .

                                              تا بعد يا حق