آرام چون برف زمستان

روزمرگی های طعم دار .....

 

نه این برف را

               دیگر

سر باز ایستادن نیست ،

برفی که بر ابروی وموی ما می نشیند

تا در آشیانه ی آیینه چنان در خویش نظر کنیم

                                         که به وحشت

از بلند ِ فریادوار ِگُداری

             به اعماق ِ مغاک

                            نظر بر دوزی . 

باری

مگر آتش قُطبی را

                         بر افروزی

که برق ِ مهربان نگاه ات

                         آفتاب را  

بر پولادِخنجری می گشاید

                            که می باید

                                       به دلیری

به درد ِ بلند شبچراغی اش

                          تاب آرم

به هنگامی که انعطاف ِ قلب مرا

                                   با سختی ی تیغه ی خویش

                                                            آزمونی می کند

" نه

 تردیدی بر جای بنمانده است

مگر قاطعیت ِ وجود ِتو

                                  کزسرانجام ِ خویش

                                                        به تردیدم می افکند "،

که تو آن جرعه ی آبی

                          که غلامان

                                    به کبوتران می نوشانند

از آن پیشتر

              که خنجر

                       به گلوگاه شان نهند .

 

                                                             ( احمد شاملو )

 

بالاخره پیداش کردم . معرکه بود بازم ایووالله .  نمیدونم چرا احساس کردم برای خودت ِ اما ... . بی خیال .....

                           تا بعد یا حق  .

 

نوشته شده در ۸ اسفند ۱۳۸٤ساعت ٥:٠۳ ‎ب.ظ توسط snowball نظرات () |

Design By : nightSelect.com